bu akşam sigara dumanıyla ismini yazıp kaybolmanı izledim

önemsiz

Gece olurken yalnızım
Odalarda nefessiz
Duvarlar yalnızlığıma arkadaş olmuş
Son sigaramı yakınca onlar da neylesin

Son zamanlarımda her yerdesin
Uyandım sanki benimlesin
Belki de ben bir deliyim
Aklımı seninle kaybetmiş

Gökyüzünde en soluk yıldızsın sen
Geceleri gözüken gündüzlerde eksik
Sende kaybolmuşken öylece ben
Yazmaktan yorgun,kağıtlarımsa kesik

Yaşamak seni hayal etmekmiş
Tebessümlerinle hayata direnmekmiş
Sanki bir defa sarılsaymış
Dünyalar benim olacakmış

KAYBEDİLEN ANILAR.

bir kaç gün önce yazılarımı sadece kayıt etmek amaçlı geriye dönüp baktığımda hatırlamak amaçlı paylaşımlar yaptığım sitedeki hesabımı sildim.Hangi kafayla ne ara oldu bilmiyorum.Geri alamadığımı öğrendiğimden beri içimde tuhaf bir burukluk var. Sanki kumandalı arabamın kumandasını kaybettim.Şuan kimim neyim bilmiyorum.Tuhaf bir dönemin içerisinde bir o tarafa bir bu tarafa savruluyorum.Mutlu muyum? Bazen mutlu gibi hissediyorum ama kafam ayılınca hemen geçiyor.Kendimi hiç olmadığım kadar paspal hissettiğim şu dönemlerde yıllardır giydiğim sıfır kollu mavi ceket gibi bir şeyimi çöpe attık oğuzla.Ondan kurtulduğum için seviniyorum bazen.İnsanlar bana bakıyor sanki her yerde.Sanki ben yabancıyım.Hiç onlardan değilmişim gibi.Şu sıralar soyutluyorum kendimi.İlk aşkıma uzunca bir mesaj attım dün gece.Tabi ki yine hissettiklerimi anlatamadım şu yazıda olduğu gibi.O benim ilk aşkımdı.İlk defa elini tuttuğum kadın.Hayatımda tanıdığım en temiz en huzur veren kadındı.Onu ölene kadar unutmayacağım.Derinlerde sakladığım ilk aşkım dün gece saklandığı yerden çıktı ve ona gitti.Biz ya da sizde de oluyordur.Bazen mesajlar her şeydir.Başka hiç bir şekilde anlatamayacağın cümleleri anlamları sadece mesaj atarak anlatmaya çalışırsın.Sonra ilk aşkından şöyle bir cevap gelir;Sanırım arkadaşlarınla gerçek mi cesaret mi oynuyordunuz ve sen de cesareti seçtin.Başka türlü bu olmazdı EMİNİM.Yazmıştı çok sevdiğim.Halbu ki cümlesindeki arkadaşlarım bile biliyor. Onun adı geçtiğinde boğazımın düğüm düğüm olduğunu.Geçenlerde istanbulda gecenin bir saatinde bir kızın omuzunda o caddede yürüdüm.Kızı tanımıyordum.Alakam bile yoktu.Sadece kafamı yasladığım o omuzla ilgile

niyordum ben.Bu güveni en son ilk aşkımda hissetmiştim.Gözüne üç saniyeden fazla bakamadığım.Sınıfının kapısından içeriye giremediğim ilk aşkım.Biliyorum hayatım boyunca böyle bir şey yaşamayacağım.Ama işin en tuhaf tarafı her şeyin bir telefon kadar yakın olup bir gönül kadar uzak olmasaydı.Ben hiç bana yakın bir gönül bulamamıştım.Uzaktan da her ne hikmetse her vurdukları gol olmuştu! Hayat o kadar zalim ki şu zamanlarda.Ben hiç hatırlamıyorum küçük bir çocukken uçan balonlarım olduğunu.Hala içimde kalmıştır o şuan olsa şuan babam balonları alsa inanılmaz bir mutlulukla havaya bırakırdım.Durduk yere aklıma uçan balonlar geldi nedenini bilmiyorum.Aynı günleri tekrar etmekten aynı nefesleri alıp vermekten intiharın uçurumuna gelmiş durumdayım.Ailenizi sevin.Geçirebildiğiniz kadar vakit geçirin.Sizi YİNE DE ÇOK SEVİYORUM BE!