başlıksız

Kalbimin umutsuzluk ve hüzünle çarptığı dakikalarda sevilme hissini kaybetmişken ben sevme hissini de kaybetmişim.Sanki önceki hayatımda bir rüyadaymışım.Bütün rüyalarım kısacıkmış.Hepsi bitmiş gitmiş.Ve bir daha asla rüya göremeyecekmiş gibiyim.Rüya görmemeyi belki de kendim seçtim ya da insanlar bana bunu öğretti.Güvensizlikle,küstahlıkla,vicdansızlıkla.İşin en acısı da insan bu rüyaları özlüyor malesef.Birisi olsun diyorsun ya.Her dakika kalbimin içinde çarpan birisi.Yüzüne üç saniye baktığında aptal aptal güldüğün birisi.Güvendiğin birisi.Yanında hunharca gegirebildiğin birisi olsun istiyorsun.Sevilmek istiyorsun.Koklamak istiyorsun bazen.En içten duygularınla.Sanki o an her şey donmuş zaman durmuşcasına.Sonra bir bakıyorsun hayata.Diyorsun ki ; Ulan hepsi yalan.Ne aşkı bu devirde.Yani anlayacağın bir öyleyim bir böyleyim.Ne mutluyum ne mutsuz.Bazı zamanlarda mutlu oldum.Bazı zamanlarda mutsuz oldum.En kötüsü buymuş.HİSSİZ olmak.Düşünsene kimseye bir şey hissedemiyorsun.sevemiyorsun abi.sahiplenemiyorsun.Bazen kendimi dünyanın merkezinde sadece ben varmışım.Sanki başka hiç bir şey yokmuş gibi hissediyorum.Kocaman dünyada böyle bir yalnızlık neyin kafasıdır?Gittiğim konser alanındaki o gürültüdeki insanlar sanki yok.Aynı gürültüyü duyuyorum ama etrafım bomboş.Sadece çığlık,alkış sesleri.Duyuyorum ama göremiyorum sanki.Kendimle yüzleştiğim şu ender dakikalardan artık nefret ediyorum.Uzun zamandır böyle bir an olmamıştı.Ve inanılmaz dolmuşum.Bardağın boş kısmından bakacak yer kalmamış.Bütün boşluklar acıyla dolmuş.Ufak ufak yudumlaya yudumlaya bitirmişim kendimi.Acıdan ibaret olmuşum.
neyse siktir et

28/04