D U Y G U Y O K

Senelerdir yazı yazdım. Her zaman böyle bir anı beklerdim yazı yazarken,yani bir hissiyat gibi o an geldiğinde hemen alırdım elime kağıdı kalemi.Şuan sanırım ilk kez böyle bir zaman değil ve bunu kaydetmek istedim.Düşünüyorum ki o hissiyatı ya hiç yaşayamayacağım yada uzun bir süre yaşayamayacağım.Yine isyan ediyormuş gibiyim.İnsanlardan.Sanki bütün yazılar birbirini andırıyor.Sanki ben hiç bişey yapmamışım.Yeni doğmuş bir bebek gibiyim.Böyle olmadığını biliyorum ama inanır mısın sevdiğim kadınları hiç yürekten üzmek istemedim.Şuan kendimi aptal gibi hissediyorum ayrıca çöp tenekesi gibi de denilebilir.Sanki o bütün şeyleri yazdığım satırları mısları yazan ben değilim.Ya da bu yazıyı yazan mı ben değilim?Buna bile karar veremezken benden umudumun olmasını isteyen insanlar var.Umudunu kaybetme! HALA İYİ İNSANLAR VAR! diyorlar.İyi de iyi insan neydi ki? Hatırlayanınız var mı göreniniz duyanınız? Bu yazdıklarım şuana kadarkilerin arasında belki de en saçması belki de en reeli buna da karar veremiyorum.Bu yazıyı ilerki yaşlarımda okumak için yazıyorum.Umuyorum ki bu yazıyı ilerde okuduğumda HAH! NE KÖTÜ ZAMANLARMIŞ! diyeceğim.Etrafımda birbirinden güzel birbirinden güzel vicdanlı insanlar olacak.İçimde ukte kalan bir şey yok değil. Bu belki bir inanç belki bir umut buna da karar veremiyorum.Nedeni olmayan bir şey bu.Bi nevi totem gibi.Okuyup ne diyosun amına koyayım diyeceğiniz bir yazıyı okuttuğum için hepinizden özür diliyorum.

3.09.2016