Leyla

Yine leyla,yine karışık işler.
Gündüzleri yok olan , bazı günlerde akşam çöktüğünde bazen gece yarısından sonra gelen leyla.
Hayatımın en büyük sevgilisi. En güzeli leyla.
Bazen evlenmişiz,seyahat ediyoruz.
Bazen evlenmişiz,ben sabah işe gidiyorum.Evde çocuklarım ve leylam beni bekliyor.Leyla yapmış tarhana çorbasını evden adımımı attığım anda bütün yorgunluğumu alıyor.
Bazen lisedeyiz leylayla,kaçak göçek aşk yaşıyoruz.
Bazen yaşlıyız,leyla daha diri benden beni evirip çeviriyor hala.
Çok sevmişiz de sanki hiç aldatmamışız.Sanki gözümüz hiç kimseyi görmemiş bizden başka.
Bazı geceler mutluluktan uyuyamıyorum.
Bazı geceler bekliyorum bekliyorum Leylayı, gelmedi diye uyuyamıyorum.
Uyuyamıyorum işte.
Leylayı anlatayım size :)
Saçları hafif parıltılı siyah gibi,gözleri mavi gibi ama mavi olmayan.Her zaman salaş giyen genelde gri tonlarını tercih eden. Açık renkleri sevmeyen,klasik giyinen bir tip. Giymeyi en çok sevdiği şey koyu gri renkli kendinden 2 beden büyük kot ceketi. :)
Bir Leyla düşünün gri tonlarınla giyinmesine rağmen ona baktıkça içinizi pembeleştiren.
İnsan özlüyor sevdiğini,bazen yolda,sokakta onun ceketine benzeyen ceketler giyen kadınlar dikkatimi çekiyor.Yüzleri değil,ceketleri dikkatimi çekiyor. :)
Kimsenin yüzüne bakmak istemiyorum,inanın içimden gelmiyor.Leyla'dan başkasının yüzüne bile bakmak.
Geçenlerde dediğim gibi lisedeydik.Gözlerimde ufak ufak yaşlarla uyanmışım.Yan odadan gelen seslere uyandım.Sesleri duyuyordum,bir yandan rüyam devam ediyordu.Rüyadan uyanmak en son istediğim şeydi ama insanız işte,bende birden ipler koptu uyanmak zorunda kaldım.Kalktım öğleyi geçmişti.Balkonda bir sigara yaktım.Ağlayarak uyanmanın tadını çıkara çıkara hiç konuşmadan oturdum öyle.
Leylayı bırakıp uyanmıştım bırakın da olsun o  kadar keder.
Çok melankoli gelebilir belki,ya da süslü gelebilir.Leyla benim akıl gerçeğim.
Kimseyi sevemeyip,kimsenin yüzüne bakmamak,hiç bir kadını gördüğümde Leylayı görmüş gibi hissetmemek.
Sevememek.
Aşık olamamak.
Bunlar hep LEYLA..

SANKİ GİBİ

SELAM
Küstahça terkedildiklerim olmuştur. Öylece sanki hiç bir şey olmamış gibi bırakıp gitmeler.Bazen.
Bazen aldatmalar.Bazen "siktir olup git"meler.O kadar değersiz hissettirdikten sonra birileri ağzına sıçmış feleğin çemberi beline dolanmış.Belki aldatılmışsın.Belki kavga etmişsin.Belki sevdiğin birileri eksilmiş hayatında. Hüzne,kedere bulandığın bir gece aklına geldim."Ulan batu iyi çocuktu çok yanlış yaptım" dedin belki.Belki demedin.Küfür ettin. Öyle veya böyle aklına geldi.Bunca acının içinde sığınacak bir dal aradın belki. İyi gelir diye düşündün. Niye çünkü en zor zamanlarını geçirebileceğin insan bendim.Sanki hiç aldatılmamışım.Sanki hiç arkamdan başka insanlar için küstahça cümleler kurmamışsın.Sanki hiç bir şey olmamış gibi.Bazı insanlara bazı zamanlarda öyle değerler verdim ki bazen öyle şeyleri göz ardı etmeyi düşündüm ki. Tahmin edemezsiniz. "Her insan yanlış yapar aq" dediğim oldu.Ama kadın öyle bir kırıyor ki o kalbi. Anasını sikiyor sanki.Kadın,güvensiz,küstah,aptalca hepsine eyvallah ama KALPSİZ nasıl oluyorsunuz?
Yazıklar olsun. Herkese,hepinize.

Dibi görünmeyen boşluk

Bügün okul hayatımın son dersi olan sınavım açıklandı.Geçmişim dersten.Bitti okul.İçimde adını koyamadığım bir şeyler var.Burukluk gibi.Yaşadığım,büyüdüğüm bu şehirden ayrılmak tuhaf bir şey.
Asıl tuhaf olansa sanki çocukluğumu ellerimin arasından alıyorlar.Beraber büyüdüğüm,beraber güldüğüm,beraber ağladığım kardeşimden uzak kalma hissi tam olarak böyle tanımlanır sanki.Çocukluğum ellerimin arasından kayıp gidiyor gibi hissediyorum.Lisede yaşamıştık bunu.Terminale giderken bir el sallayışı vardı otobüsün arkasından bakıyordum.Tuhaf hissetmiştim.Şimdi ki tuhaflık bunun level atlamış hali sanki.Günde 25 kere aradığım insan haftanın her günü benimle olan insan,nasıl olur ne yaparım hiç bir fikrim yok.Aile sadece anne baba değildir.Bunu öğreten adamdan öyle veya böyle ayrılmak hiç kolay değil şu zamanlarda.Aşk acısı bile bu kadar koymuyordu adama.Bir insan düşünün. Ne arkadaşınız ne dostunuz.Çok farklı siz bir şey söylediğinizde ne cevap vereceğini bildiğiniz bir insan.Sanki damarını kesseler aynı acıyı seninde yaşadığın insan.Sanırım bu dostluğun baya bir level üstüydü.Ömrüm boyunca süreceğini bildiğim tek şey bu.Çok insanlar tanıdık.Nice kahpelikler yaşadık.Elimi koyacak bir omuzu sanki kaybediyorum.Kanatsız bir kuş uçabilir miydi? Sanki tüm gücümün yarısı eksik olacak gibime geliyor.Aynı şehirde değilken sürekli bir yarımlık kalacak gibi geliyor.Sanırım bu duygusal bir tramva.2 adam koymuşsunuz hayatınıza hiç bu adamlar olmassa ne yaparım diye düşünmemişsiniz.Çaresizliğin nasıl bir duygu olduğunu tekrar anladığım şu zamanlarda neye sevinip neye üzüleceğimi şaşırmışım.Aklımda beni yolcu edişleri.Arkamdan el sallayışları var.Zor tutuyorum kendimi tam da şu zaman.Her zaman seveceğim.

başlıksız

Kalbimin umutsuzluk ve hüzünle çarptığı dakikalarda sevilme hissini kaybetmişken ben sevme hissini de kaybetmişim.Sanki önceki hayatımda bir rüyadaymışım.Bütün rüyalarım kısacıkmış.Hepsi bitmiş gitmiş.Ve bir daha asla rüya göremeyecekmiş gibiyim.Rüya görmemeyi belki de kendim seçtim ya da insanlar bana bunu öğretti.Güvensizlikle,küstahlıkla,vicdansızlıkla.İşin en acısı da insan bu rüyaları özlüyor malesef.Birisi olsun diyorsun ya.Her dakika kalbimin içinde çarpan birisi.Yüzüne üç saniye baktığında aptal aptal güldüğün birisi.Güvendiğin birisi.Yanında hunharca gegirebildiğin birisi olsun istiyorsun.Sevilmek istiyorsun.Koklamak istiyorsun bazen.En içten duygularınla.Sanki o an her şey donmuş zaman durmuşcasına.Sonra bir bakıyorsun hayata.Diyorsun ki ; Ulan hepsi yalan.Ne aşkı bu devirde.Yani anlayacağın bir öyleyim bir böyleyim.Ne mutluyum ne mutsuz.Bazı zamanlarda mutlu oldum.Bazı zamanlarda mutsuz oldum.En kötüsü buymuş.HİSSİZ olmak.Düşünsene kimseye bir şey hissedemiyorsun.sevemiyorsun abi.sahiplenemiyorsun.Bazen kendimi dünyanın merkezinde sadece ben varmışım.Sanki başka hiç bir şey yokmuş gibi hissediyorum.Kocaman dünyada böyle bir yalnızlık neyin kafasıdır?Gittiğim konser alanındaki o gürültüdeki insanlar sanki yok.Aynı gürültüyü duyuyorum ama etrafım bomboş.Sadece çığlık,alkış sesleri.Duyuyorum ama göremiyorum sanki.Kendimle yüzleştiğim şu ender dakikalardan artık nefret ediyorum.Uzun zamandır böyle bir an olmamıştı.Ve inanılmaz dolmuşum.Bardağın boş kısmından bakacak yer kalmamış.Bütün boşluklar acıyla dolmuş.Ufak ufak yudumlaya yudumlaya bitirmişim kendimi.Acıdan ibaret olmuşum.
neyse siktir et

28/04

bu akşam sigara dumanıyla ismini yazıp kaybolmanı izledim

önemsiz

Gece olurken yalnızım
Odalarda nefessiz
Duvarlar yalnızlığıma arkadaş olmuş
Son sigaramı yakınca onlar da neylesin

Son zamanlarımda her yerdesin
Uyandım sanki benimlesin
Belki de ben bir deliyim
Aklımı seninle kaybetmiş

Gökyüzünde en soluk yıldızsın sen
Geceleri gözüken gündüzlerde eksik
Sende kaybolmuşken öylece ben
Yazmaktan yorgun,kağıtlarımsa kesik

Yaşamak seni hayal etmekmiş
Tebessümlerinle hayata direnmekmiş
Sanki bir defa sarılsaymış
Dünyalar benim olacakmış

KAYBEDİLEN ANILAR.

bir kaç gün önce yazılarımı sadece kayıt etmek amaçlı geriye dönüp baktığımda hatırlamak amaçlı paylaşımlar yaptığım sitedeki hesabımı sildim.Hangi kafayla ne ara oldu bilmiyorum.Geri alamadığımı öğrendiğimden beri içimde tuhaf bir burukluk var. Sanki kumandalı arabamın kumandasını kaybettim.Şuan kimim neyim bilmiyorum.Tuhaf bir dönemin içerisinde bir o tarafa bir bu tarafa savruluyorum.Mutlu muyum? Bazen mutlu gibi hissediyorum ama kafam ayılınca hemen geçiyor.Kendimi hiç olmadığım kadar paspal hissettiğim şu dönemlerde yıllardır giydiğim sıfır kollu mavi ceket gibi bir şeyimi çöpe attık oğuzla.Ondan kurtulduğum için seviniyorum bazen.İnsanlar bana bakıyor sanki her yerde.Sanki ben yabancıyım.Hiç onlardan değilmişim gibi.Şu sıralar soyutluyorum kendimi.İlk aşkıma uzunca bir mesaj attım dün gece.Tabi ki yine hissettiklerimi anlatamadım şu yazıda olduğu gibi.O benim ilk aşkımdı.İlk defa elini tuttuğum kadın.Hayatımda tanıdığım en temiz en huzur veren kadındı.Onu ölene kadar unutmayacağım.Derinlerde sakladığım ilk aşkım dün gece saklandığı yerden çıktı ve ona gitti.Biz ya da sizde de oluyordur.Bazen mesajlar her şeydir.Başka hiç bir şekilde anlatamayacağın cümleleri anlamları sadece mesaj atarak anlatmaya çalışırsın.Sonra ilk aşkından şöyle bir cevap gelir;Sanırım arkadaşlarınla gerçek mi cesaret mi oynuyordunuz ve sen de cesareti seçtin.Başka türlü bu olmazdı EMİNİM.Yazmıştı çok sevdiğim.Halbu ki cümlesindeki arkadaşlarım bile biliyor. Onun adı geçtiğinde boğazımın düğüm düğüm olduğunu.Geçenlerde istanbulda gecenin bir saatinde bir kızın omuzunda o caddede yürüdüm.Kızı tanımıyordum.Alakam bile yoktu.Sadece kafamı yasladığım o omuzla ilgile

niyordum ben.Bu güveni en son ilk aşkımda hissetmiştim.Gözüne üç saniyeden fazla bakamadığım.Sınıfının kapısından içeriye giremediğim ilk aşkım.Biliyorum hayatım boyunca böyle bir şey yaşamayacağım.Ama işin en tuhaf tarafı her şeyin bir telefon kadar yakın olup bir gönül kadar uzak olmasaydı.Ben hiç bana yakın bir gönül bulamamıştım.Uzaktan da her ne hikmetse her vurdukları gol olmuştu! Hayat o kadar zalim ki şu zamanlarda.Ben hiç hatırlamıyorum küçük bir çocukken uçan balonlarım olduğunu.Hala içimde kalmıştır o şuan olsa şuan babam balonları alsa inanılmaz bir mutlulukla havaya bırakırdım.Durduk yere aklıma uçan balonlar geldi nedenini bilmiyorum.Aynı günleri tekrar etmekten aynı nefesleri alıp vermekten intiharın uçurumuna gelmiş durumdayım.Ailenizi sevin.Geçirebildiğiniz kadar vakit geçirin.Sizi YİNE DE ÇOK SEVİYORUM BE!